(Telugu) వచ్చే డబ్బు, పోయే డబ్బు, దాచుకునే డబ్బు

[:te]ధనవంతుడివి కావాలన్న లక్ష్యంతో ఎండనక, వాననక కష్టపడి డబ్బు సంపాదిస్తున్నావు. ఆ డబ్బు మితంగా వాడుకుంటూ మిగిలిన సొమ్ముని ఆదా చేస్తున్నావు. నీ సంపద సృష్టిలో అత్యంత కీలకమైన విషయం – డబ్బులు ఎక్కడ ఎలా ఆదా చెయ్యాలి అన్న విషయం పైన నీ పరిజ్ఞానం తెలుసుకునే ప్రయత్నం మొదలుపెడుతున్నాను. ఇది ఎందుకు కీలకమన్నానంటే, దాచుకున్న డబ్బు సకాలంలో, అత్యధిక వడ్డీ సంపాదిస్తేనే సంపద సాధించే అవకాశం వుంటుంది. డబ్బులు దాచుకోడానికి వున్న వివిధ మార్గాలలో ఏ మార్గంలో వెళ్తే ఎంత లాభం వస్తుందో తెలుసుకోలేక చాలమంది తమ డబ్బులను వృధా చేసుకుంటారు. ఈ విషయం నీకు అర్థం అయ్యేలా ఓ కథ చెప్తాను శ్రమ తెలియకుండా విను.

సింగరాయకొండ బస్టాండులో బస్సు భోజనాలకి ఆగింది. వెంకటప్పయ్య, ఆయన భార్య తిరపతమ్మ కొడుకు గోవిందు ముగ్గురూ హోటల్లోకి వెళ్ళారు. వెంకటప్పయ్య మెనూ చూశాడు. అందులో ఫుల్ మీల్స్, ప్లేట్ మీల్స్, హాఫ్ మీల్స్, ఎగస్ట్రా మీల్స్ అని రాసి ధరలు వేసి వున్నాయి. ముగ్గురూ వాళ్ళ వాళ్ళ ఆకలిని బట్టి భోజనాలు ఆర్డర్ ఇచ్చారు.

ఓ ఐదు నిముషాలలో ముగ్గురికీ భోజనాలు వడ్డించాడు సర్వర్ సుందరం. ముగ్గురూ భోజనం ప్రారంభించారు. అన్ని పదార్థాలు రుచిగా వున్నాయి. తన ప్లేటులో వున్న భోజనం పూర్తి చేసిన తరువాత వెంకటప్పయ్య మరికొంచెం అన్నం పెట్టమని సర్వర్ సుందరాన్ని అడిగాడు. సుందరం అలా కుదర్దన్నాడు. కారణం అడిగితే –

“మీది హాఫ్ మీల్స్ సార్, హాఫ్ మీల్స్ కి ఎగస్ట్రా ఇవ్వం" అన్నాడు సర్వర్.

"నాకెందుకు హాఫ్ మీల్స్ ఇచ్చావయ్యా? నేను అడిగింది ఫుల్ మీల్స్ కదా" అన్నాడు వెంకటప్పయ్య

"ఏమో సార్, మీకు ఇచ్చింది మాత్రం హాఫ్ మీల్సే... హాఫ్ మీల్స్ కి ఎగస్ట్రా రైస్ ఇవ్వము” అంటూ వాదించాడు సుందరం. వెంకటప్పయ్య గొడవకు దిగబోయాడు కానీ అతని మాట చెల్లలేదు.

"అదంతా ముందు చెప్పాలి... ఇప్పుడు ఏం చెయ్యలేం" అంటూ సుందరం చేతులు దులిపేసుకున్నాడు.

ఇక చేసేది లేక అర్థాకలితో సుందరం వైపు చురచుర చూస్తూ కూర్చున్నాడు. ఇంతలో అతని కొడుకు గోవిందు ప్లేటులోనే చేతిని విదిలించి – "నాన్నా నాకింక చాలు.. ఈ అన్నం వదిలేస్తాను" అన్నాడు. ఇలాగైనా తనకు తినడానికి భోజనం దొరికిందని సంతోషించాడు వెంకటప్పయ్య.

"సరేలేరా నేను తీసుకుంటాను" అంటూ కొడుకు ప్లేటులో నుంచి అన్నం తీసుకోబోయాడు. సుందరం మళ్ళీ అడ్డం పడ్డాడు.

"ప్లేట్ మీల్స్ పంచుకోడానికి లేదు సార్... అదుగో అక్కడ బోర్డు రాసుంది చూడండి" అంటూ చూపించాడు. సరిగ్గా సగం కూడా తినకుండా పిల్లాడు అన్నం పారేస్తుంటే వెంకటప్పయ్య ప్రాణం ఉసూరంది. మరో పక్క తన ఆకలి తీరలేదు. ప్లేటు మీల్స్ పంచుకోని తినకూడదని బోర్డొకటి అంటూ తిట్టుకుంటూ భార్య తిరుపతమ్మ వైపు చూశాడు. ఆమె తనకు పెట్టినంత వరకు అన్నం తినేసి చేతులు కడుక్కోడానికి లేవబోయింది. వెంకటప్పయ్య ఆమెను పోనివ్వకుండా ఆపేశాడు.

"అదేమిటే అప్పుడే లేచి పోతున్నావు? నీకు పెట్టింది ఫుల్ మీల్స్. నీకు ఎంత కావాలంటే అంత పెడతారు. నువ్వన్నా అన్నం పెటించుకో, నీకు పెట్టిన డబ్బులన్నా గిట్టుబాటు అవుతాయి" అన్నాడు.

"నాకొద్దు... నేను పొద్దున్నే సద్దన్నం తిని బయలుదేరాను... నాకు పెట్టినంతా తిన్నాను కదా. ఇక చాలు" అంది.
దాంతో వెంకటప్పయ్య కోపం నషాళానికి అంటింది -"తిండి పెడతానంటే తిండానికేమైందే... డబ్బులిచ్చి తిండి తినకుండా వెళ్ళడానికి మనమేమైనా ఆడికి బాకీ వున్నామా? నువ్వు మళ్ళా పెట్టించుకోని తినాల్సిందే. రేయ్ చిన్నోడా అన్నం మెతుకు పారేసినా చంపేస్తా అది మొత్తం తిను.." అంటూ వీరంగం మొదలెట్టాడు.

ఇక్కడ ఏదో పొరపాటు జరిగిందని అర్థం అవుతూనే వుంది. అదేంటో నువ్వు చిటికెలో చెప్పేయగలవు కూడా. కానీ ఎప్పటిలాగే ఈ కథలో కూడా ఓ ఆర్థిక పాఠం వుంది.

ముందు ఇందులో జరిగిన తిరకాసు ఏమిటో చూద్దాం. వెంకటప్పయ్య మంచి ఆకలి మీద వున్నాడు కాబట్టి ఫుల్ మీల్స్, అతని భార్య చద్దెన్నం తిని వచ్చింది కాబట్టి ప్లేట్ మీల్స్, వాళ్ళ పిల్లాడు చిన్నవాడు కాబట్టి హాఫ్ మీల్స్ ఆర్డర్ ఇచ్చి వుంటారు. అయితే సర్వర్ సుందరం చేసిన పొరపాటు వల్ల వెంకటప్పయ్యకు హాఫ్ మీల్స్, అతని భార్యకు ఫుల్ మీల్స్, కొడుకుకి ప్లేట్ మీల్స్ ఇవ్వబడ్డాయి. ఇప్పుడు వెంకటప్పయ్య కడుపునిండా తినలేడు, కొడుకు పెట్టినంత తినలేడు, భార్యకు తినే అవకాశం వున్నా ఆమె ఉపయోగించుకోదు. ప్రతి మనిషికి ఎంత తినగలడు అనే విషయం పైన ఒక అవగాహన వుంటుంది.. దానికి తగ్గట్టుగానే భోజనం ఆర్డరిస్తాడు కదా.

ఈ కథలో ఇదే అంశాన్ని ఆర్థిక విషయాలకు అనుసంధానం చేసే ప్రయత్నం ఇప్పుడు చేద్దాం. ప్రతి మనిషికీ ఆకలి ఏ విధంగా వేరు వేరుగా వుంటుందో అలాగే ఆర్థిక ఒడిదుడుకుల్ని తట్టుకునే సామర్థ్యం కూడా వేరు వేరుగా వుంటుంది. దీనినే రిస్క్ ఎపిటైట్ (Risk Appetite) అంటారు. అంటే రిస్కు తీసుకోగలిగిన సామర్థ్యం. దాని ఆధారం చేసుకోని పొదుపులు ముదుపుల గురించిన నిర్ణయాలు తీసుకోవాలి. కొంతమంది చేతిలో వున్న డబ్బునంతా స్టాక్ మార్కెట్ లో పెట్టి, అది పోయినప్పుడు బాధపడతారు. వీళ్ళు తాము తినగలిగేది ప్లేట్ మీల్స్ అయితే ఫుల్ మిల్స్ కొనుకునే వాళ్ళు. వీళ్ళకు సరిగ్గా వ్యతిరేకంగా ప్రవర్తించేవాళ్ళు కూడా వుంటారు. చేతిలో కావాల్సినంత డబ్బు వుంటుంది, ఆదాయం బాగుంటుంది అయినా డబ్బులన్నీ సేవింగ్స్ ఎకౌంట్ లోనో, ఫిక్స్డ్ డిపాజిట్‌లోనే పెడతారు. ఇది కూడా తప్పే - ఫుల్ మీల్స్ తినగలిగి హాల్ఫ్ మీల్స్ కొనుక్కోవడం లాంటిది. ఆ భోజనం సరిపోదు. ఆకలి తీరదు. స్తూలంగా ఇది రిస్క్ ఎపిటైట్ అంటే. దీని గురించి వివరంగా మరో సందర్భంలో మాట్లాడుకుందాము.
ఇప్పుడు ఇదే కథలో మరో కోణాన్ని కూడా పరిశీలిద్దాము. సర్వర్ సుందరం పొరపాటు చేసిన మాట నిజమే కానీ ఒకసారి ప్లేట్లు ముందు పెట్టిన తరువాత ఎవరి ప్లేట్ లో ఎంత వుంది? ఎవరికి ఏం పెట్టారు అని చూసుకోవాల్సిన బాధ్యత కూడా ఆ వాళ్ళకి వుంది కదా? అలా చూసుకోని వుంటే ఎవరి ప్లేటు వాళ్ళు తీసుకునేవాళ్ళు. ఒక వేళ చూసినా ఏ ప్లేట్ ఫుల్ మీల్సో, ఏ ప్లేట్ హాఫ్ మీల్సో గుర్తించలేకపోవచ్చు కదా అని వాదించచ్చు. నేను చెప్పదల్చుకున్న పాయింట్ కూడా అదే. ఏ ప్లేట్ లో ఏముందో తెలుసుకోలేకపోవటం అంటే అవగాహన లేకపోవటం వల్లే ఇంత ఇబ్బంది కలిగింది. ఈ విశ్లేషణ ఇక్కడ ఆపి మళ్ళీ మనం ఆర్థిక విషయాలలోకి వద్దాం.

ఎక్కడ సొమ్ము పెడితే రిస్క్ ఎక్కువగా వుంటుందో తెలుసులేకపోవటం కూడా ఇలాగే ఇబ్బందులను, నష్టాలను కలుగజేస్తుంది. మనం గతంలో చెప్పుకున్న విషయాలలో డబ్బుని వచ్చే డబ్బు, పోయే డబ్బు, దాచుకునే డబ్బు అని విభజించుకున్నాము. ఇందులో వచ్చే డబ్బు అందరికీ తెలిసిందే. కానీ పైపైన చూస్తే పోయే డబ్బుకి, దాచుకునే డబ్బుకీ తేడా వుండదు. దాచుకునే డబ్బు అయినా మన చేతిలో నుంచి పోతేనే కదా దాచుకోవాల్సిన చోటుకు చేరేది. ఉదాహరణకు మీరు బ్యాంక్ ఎకౌంట్ ద్వారా ఒక ఆర్.డీ కట్టారు. అదే బ్యాంక్ ఎకౌంట్ ద్వారా నెల నెల మొబైల్ బిల్ కడుతున్నారు. ఈ రెండూ వాటంతట అవే జరిగేలా బ్యాంక్ కి సూచన ఇచ్చారనుకుందాం. ఇప్పుడు రెండింటి విషయంలో డబ్బు మీ ఎకౌంట్ లో నుంచి మరో ఎకౌంట్ లోకి పోతోంది. గమనించండి రెండూ మీ దగ్గర్నుంచి వేరే చోటికి “పోతున్నాయి”. తేడా ఏమిటంటే ఖర్చు పెట్టిన డబ్బు తిరిగి రాదు, దాచుకోడానికి వెళ్ళిన డబ్బు పెరిగి మరీ చేతికి అందుతుంది.

ఈ విషయం మరింత సరళంగా అర్థం అయ్యేందుకు మరో ఉదాహరణ చెప్తాను. భారతదేశంలో ముఖ్యంగా దక్షిణ భారతంలో ప్రతి కుటుంబానికి, ముఖ్యంగా స్త్రీలకి అత్యంత ప్రియమైనది బంగారం. ప్రతి ఇంటిలో ఏదో ఒక సందర్భంలో బంగారం కొనకుండా జరగదు. మరీ ముఖ్యంగా పెళ్ళిళ్ళకు, అందులోనూ ఆడపిల్ల పెళ్ళికి బంగారం కొనడం తప్పదు. అయితే బంగారం కొనడంలో ఒక తిరకాసు వుంది. చాలామంది బంగారు ఆభరణాలు కొంటూ, నేను బంగారంలో ముదుపు (invest) చేస్తున్నానండీ అని చెప్తుంటారు. ఇది నిజం కాదు.

బంగారాన్ని మూడు రకాలుగా కొనవచ్చు. అందులో మొదటిది ఆభరణంగా కొనడం. ఆభరణంగా కొన్నప్పుడు ఆ అభరణానికి వాడిన బంగారం విలువే కాక మేకింగ్ ఛార్జెస్, తరుగు, టాక్స్ లు మొదలైనవి కలుపుకోని కొంటాము. ఆ షాపు బయటకు వచ్చిన మరుక్షణం దాని విలువ పడిపోతుంది. అమ్మాలనుకున్నప్పుడు మళ్ళీ తరుగులు పోను విలువ కడతారు. మొత్తం మీద ఆభరణంగా కొన్ని బంగారం విలువు, మార్కెట్ లో బంగారం పెరిగినట్లు పెరగదు. అందువల్ల ఇలా కొన్న బంగారాన్ని ఇన్వెస్ట్మెంట్ అనుకోవడం సరికాదు. ఇది ఒక టీవీ, ఫ్రిజ్ కొనుక్కోవడం లాంటిది. వాటిలాగే ఆభరణాన్ని కూడా వాడుకుంటాము, స్టేటస్ సింబల్ లా ఉంచుకుంటాము. అమ్మేటప్పుడు తక్కువ ధరకు అమ్ముతాము.

ఇక బంగారం కొనడంలో రెండో విధానం గురించి. ఉదాహరణకు ఒక కుటుంబంలో ఒక అమ్మాయి పుట్టింది. ఆ అమ్మాయి పెళ్ళినాటికి (సుమారు పాతికేళ్ళు అనుకుందాం) ఎంతో కొంత బంగారం పెట్టలని తల్లిదండ్రులు అనుకున్నారు. ప్రతి సంవత్సరం పాప పుట్టినరోజుకి ఒక ఐదు గ్రాముల బంగారు నాణెం కొనడం మొదలుపెట్టారు. వాళ్ళు అనుకున్నట్లే ఆ అమ్మాయి పెళ్ళిలో పదిహేనున్నర సవర్లకు పైనే బంగారం పెట్టారు. ఇక్కడ ఒక ప్రణాలిక ద్వారా పెళ్ళికి అయ్యే ఒక ముఖ్యమైన ఖర్చును తప్పించగలిగారు. ఈ రకంగా బంగారం కొనడం పొదుపు లాంటిది. ముందు ముందు ఒక ఖర్చు వుంది అని గుర్తించి అందుకు తగ్గట్టుగా డబ్బులో, బంగారమో ఆదా చేయడం అన్నమాట.

ఇక మూడో రకం - బంగారాన్ని ఒక పెట్టుబడిలా (investment)లా కొనడం. అంటే బంగారం ధర ముందు ముందు పెరిగితే, అప్పుడు కొన్న బంగారాన్ని అమ్మే వుద్దేశ్యంతో కొనడం. ఇందుకు ఉత్తమమైన మర్గం ఈటీఎఫ్ పద్దతి. ఇందులో బంగారాన్ని భౌతికంగా కాకుండా కేవలం కాగితాలలోనే లావాదేవీలు చేస్తారు. డీమ్యాట్ వున్న వాళ్ళు ఆ మార్గం ద్వారా కొనుగోళ్ళు అమ్మకాలు చేయవచ్చు. ఇదంతా తెలియకపోతే బంగారాన్ని నాణాలుగానో, బిస్కెట్ల రూపంలోనో కొని కూడా ఈ విధంగా లావాదేవీలు జరపవచ్చు.

బంగారం గురించి చెప్పుకోడానికి ఇంకా చాలా వున్నా ప్రస్తుతానికి మనం అర్థం చేసుకోవాల్సింది ఏదైనా కొనేటప్పుడు అది ఖర్చుగా కొంటున్నామా? పొదుపుగా పరిగణించి కొంటున్నామా?లేక పెట్టుబడిగా కొంటున్నామా? అన్న అవగాహన కలిగి వుండాలి. అమ్మే ఉద్దేశ్యంతో కొన్నది పెట్టుబడి, ముందు ముందు రాబోయే ఖర్చు కోసం దాచుకుంటే అది పెట్టుబడి, వాడకం కోసం కొంటే అది ఖర్చు అని అర్థం చేసుకోవాలి. డబ్బులు దాచిపెట్టాలనుకుంటే ఈ అవగాహనే మొదటి మెట్టు అవుతుంది. ఆ తరువాత ఎంత డబ్బుని ఖర్చుపెట్టాలి, ఎంత పొదుపు చెయ్యాలి, ఎంత పెట్టుబడిగా వాడాలి అన్నది ఇందాక చెప్పిన రిస్క్ ఎపిటైట్ ఆధారంగా నిర్ణయించుకోవాలి. ఇదే ఈ కథలో చెప్పిన ఆర్థిక పాఠం.

మన చేతిలో నుంచి పోయే డబ్బులో కేవలం ఖర్చులే కాక పొదుపు, ముదుపు/పెట్టుబడి కూడా వుండేలా చూసుకోవాలి. వాడుకోడానికి కొనుక్కుంటే అది ఖర్చనీ, ఏదైనా అవసరానికి ప్రణాలిక ప్రకారం వస్తు/డబ్బు రూపంలో దాచుకోవడం పొదుపు అనీ, లాభాలు ఆశించి లావాదేవీలు జరిపితే అది పెట్టుబడి అనీ గుర్తించి అందుకు అనుగుణంగా ఆదా చెయ్యాలి.

బంగారం సేకరించుకునేందుకు ప్రతి సంవత్సరం కొంత కొనుక్కునే చిట్కా. దీనినే ఇంకొంత మార్పు చేసి నెలకు మారిస్తే ఏమౌతుందో ఆలోచించండి. నెలకు ఒక గ్రాము బంగారం (ప్రస్తుతం ధర సుమారు మూడు వేలు) కొంటే పది సంవత్సరాలలో పదిహేను సవర్ల బంగారం సేకరించవచ్చు. దీనికి మరో జోడింపు ఏమిటంటే ప్రతి నెలా ఒకో రోజు కొనడానికి ప్రయత్నం చెయ్యండి. మీరు కొనే రోజు ధర మరీ ఎక్కువగా వుంటే అరగ్రామే కొనండి, ధర బాగా తగ్గింది అనిపించిన రోజు రెండు గ్రాములు కొనండి.[:]