(Telugu) దత్తాత్రేయుని గురువులు

[:te]

దత్తాత్రేయుని సాక్షాత్తూ ఆ త్రిమూర్తుల అవతారంగా భావిస్తుంటాము. కోరి చెంతకు చేరిన మూఢుని సైతం బ్రహ్మజ్ఞానిగా మార్చగల ఆ దత్తాత్రేయునికి గురువు ఎవరై ఉంటారు అని ప్రశ్నస్తే... తాను ప్రకృతిలో గమనించిన 24 గురువుల నుంచి జ్ఞానాన్ని సంపాదించానని పేర్కొంటారు. నూతన సంవత్సరం ఆరంభమయ్యే ఈ సమయంలో ఆ 24 గురువులనీ ఒక్కసారి స్మరిస్తే... వాటి నుంచి మనకి కూడా ఎంతో కొంత స్థిరచిత్తత అలవడుతుందేమో!

భూమి-  క్షణమైనా తన బాధ్యతని విస్మరించని నిబద్ధత. పరులు కీడు తలపెట్టినా తిరిగి ఆహారాన్ని అందించగల క్షమ. ఎంతటి బాధనైనా ఓర్చుకోగల సహనం.

గాలి- తనలో ఎన్ని భావాలు మెదులుతున్నా వేటినీ అంటిపెట్టుకుని ఉండకుండా, తన నిజస్వరూపంలోనే నిలిచి ఉండటం. ప్రాపంచిక వస్తు వాసనలకు అతీతంగా మనసుని స్వేచ్ఛగా, స్వచ్ఛంగా నిలుపుకోవడం.

ఆకాశం- తనలోని ఆత్మకు ఎలాంటి ఎల్లలూ లేవన్న సత్యాన్ని గ్రహించడం. అనంతంగా వ్యాపించి ఉన్నా, ఏ వస్తువునీ సొంతం చేసుకోకపోవడం. అనంతమైన భగవత్‌ తత్వాన్ని గ్రహించడం.

నీరు- తన చెంతకు ఎలాంటి వారు వచ్చినా కూడా పక్షపాతం లేకుండా ఆదరించడం. స్వచ్ఛత అనే సహజగుణాన్ని కాపాడుకోవడం.

నిప్పు- జ్ఞానం అనే అగ్నిలో ఈ లోకంలోని అజ్ఞానాన్నీ, పాపకర్మలనీ దహించివేయడం. తన చుట్టూ ఉన్న లోకాన్ని ఆ జ్ఞానాగ్నితోనే పరిశీలంచడం.

చంద్రుడు- చంద్రుని మీద పడే నీడలోని మార్పుల కారణంగా అది పెరుగుతున్నట్లుగానో, తరుగుతున్నట్లుగానో కనిపిస్తుంది. కానీ చంద్రుని నిజరూపంలో మాత్రం ఎలాంటి మార్పూ ఉండదు. జనన మరణాలకు అతీతంగా ఆత్మ కూడా అంతే నిశ్చలంగా ఉంటుంది.

సూర్యుడు- సూర్యుని ప్రతిబింబం ప్రతి నీటిమడుగులోనూ కనిపిస్తుంది. కానీ సూర్యుడు మాత్రం ఒక్కడే! ఆత్మ కూడా వేర్వేరు శరీరాలలో జీవిస్తున్నట్లు తోచినా.... దాని మూలం ఒక్కటే!

పావురాళ్లు- ఒక పావురం వలలో చిక్కుకుంటే, దాని తోటి పావురం కూడా అదే వలలోకి వెళ్లి చిక్కుకునేందుకు ఇష్టపడుతుంది. ప్రాపంచిక బంధాలు ఎంత మోహపూరితంగా ఉంటాయో ఈ పావురాళ్ల తీరు తెలియచేస్తుంది.

కొండచిలువ- తన దగ్గరకి వచ్చినదేదో తిని, దానినే అరాయించుకుంటూ తృప్తిగా ఓ చోట పడి ఉంటుంది కొండచిలువ. అంతేకానీ ఆహారం కోసం అటూఇటూ పరుగులు తీయదు.

తుమ్మెద- తేనె ఎక్కడ ఉంటే అక్కడికి తుమ్మెద చేరుకుంటుంది. ఒక పూవుని గ్రోలినంత మాత్రాన అది తృప్తి పడిపోదు. మనిషి కూడా అంతే! జ్ఞానం ఎక్కడ ఉంటే అక్కడికి చేరుకుంటూ ఉండాలి.

తేనెటీగ- తేనెటీగలు నానాకష్టాలూ పడి తేనెని సేకరిస్తాయి. కానీ వాటిని ఏ ఎలుగుబంటో, వేటగాడో హరించుకుపోతాడు. అవసరానికి మించి దాచుకునే ధనం పరుల పరం కాక తప్పదు. ప్రాపంచిక సంపదని ప్రోదిచేసుకుంటే దుఃఖమే మిగులుతుంది.

ఏనుగు- ఆడ ఎనుగుని చూసినంతనే ఏనుగు వెనకాముందూ ఆలోచించకుండా వెళ్లి ఉచ్చులో కూరుకుపోతుంది. మోహం, కామం ఎంతటివాడినైనా బలహీనుడిగా మార్చివేస్తాయి.

---

ఆధ్మాత్మిక తత్వాన్ని గ్రహించాలనుకునే జ్ఞానసాధకులకైనా, భక్తి యోగాన్ని అనుసరించే జీవులకైనా, సంసారంలోనే ఉంటూనే కర్మయోగంతో మోక్షాన్ని సాధించాలనుకునే ముముక్షువలకైనా... ఇహపర తృప్తిని అందించగల దైవం దత్తాత్రేయుడు. ఎటువంటి గురుబోధా లేకుండానే ప్రకృతిని పరిశీలించడంతోనే ఆయన సిద్ధగురువుగా అవతరించారంటారు. మరి ఆ గురువులలో ఎవరి నుంచి ఏం నేర్చుకున్నారంటే...

జింక- వేటగాళ్లు డప్పులను మోగిస్తూ చప్పుడు చేయగానే జింక భయంతో అటూ ఇటూ పరుగుదీస్తూ చివరికి ఉచ్చులో చిక్కుకుపోతుంది. భయం అనే లోపంతో అది తన స్వేచ్ఛను వదులుకుంటుంది.

చేప- ఎర కనిపించగానే ముందూ వెనుకా ఆలోచించకుండా దానికి చిక్కుకుపోతుంది. ఆశకి కనుక విచక్షణ తోడవకుంటే మానవుడి పరిస్థితి కూడా ఇలాగే ఉంటుంది.

గద్ద- ఆబగా ఆహారాన్ని నోట కరుచుకుంటుంది. కానీ దాని చుట్టూ ఉన్న పక్షులన్నీ వెంటపడటంతో చివరికి ఆ ఆహారాన్ని వదిలేసి పారిపోతుంది. అవసరానికి మించి సేకరించే సంపదలను కూడా ఇలాగే ఆపదలు వెన్నాడతాయి.

సాలీడు- భగవంతుడు తననుంచే సాలెగూడులాంటి విశ్వాన్ని సృష్టించి తిరిగి తనలోకే లీనం చేసుకుంటాడు. కానీ జీవి అలా కాదు, తాను సృష్టించుకున్న ఊహా ప్రపంచంలోనే తానే చిక్కుకుని విలవిల్లాడిపోతాడు.

సముద్రం- సముద్రంలోకి ఎంత నీరు చేరినా కూడా గుంభనంగానే ఉంటుంది. ఇంద్రియాల ద్వారా అనేక విషయ వాసనలకు లోనయ్యే మనిషి కూడా అంతే నిశ్చలంగా ఉండగలగాలి.

వేశ్య- సంపదల కోసం ప్రతి ఒక్కరూ తమ శరీరాన్నో, విశ్వాసాలనో, వ్యక్తిత్వాన్నో తాకట్టుపెడుతూనే ఉంటారు. కానీ చివరికి తాము చేసిన పనికి ప్రాయశ్చిత్తంతో... మనశ్శాంతికై పరుగులు తీస్తారు. తన జీవిత పరమార్ధం ఎక్కడుంతో అన్న వెతుకులాటను మొదలుపెడతారు.

కన్య- ఒక పేద యువతి తన ఇంటికి వచ్చిన అతిథుల కోసం వంట ప్రయత్నాన్ని మొదలుపెట్టింది. కానీ అందుకోసం అప్పటికప్పుడు పిండిని ఆడించి, రొట్టెలు చేయాల్సిన పరిస్థితి ఆమెది. తన దుస్థితి అతిథులకు తెలియకుండా ఉండటానికి ఆ యువత తన చేతికి ఉన్న గాజులను పగలకొట్టింది. ఒకే ఒక్క గాజుతో ఎలాంటి శబ్దమూ రాకుండా పనిని కొనసాగించింది. యోగి అనేవాడు చప్పుడు చేయకుండా అన పనిని చేసుకుపోతుండాలి.

లోహకారుడు- ఓ లోహకారుడు తన పనిలో ఎంత నిమగ్నమైపోయి ఉన్నాడంటే... అతని ఇంటి ముందర నుంచే వెళ్తున్న రాజుగారి ఊరేగింపుని కూడా అతను గమనించుకోలేదు. అలాంటి తదేక ధ్యానంతో ఆత్మసాక్షాత్కారాన్ని సైతం సాధించగలం.

పసివాడు- ప్రతిక్షణాన్నీ సంపూర్ణంగా స్వీకరించి, ఆస్వాదించగల నిర్వలత్వం.

శలభము- మంటని చూసీ చూడగానే మరో ఆలోచన లేకుండా దానివైపు ఆకర్షింపబడతాయి శలభాలు. చివరికి అదే మంటలో మాడిపోతాయి. అందుకనే ఇంద్రియాలు గ్రహించే విషయాన్ని యధాతథంగా తీసుకుండా... వానికి ప్రశ్నించి, విశ్లేషించే విచక్షణ కలిగి ఉండాలి.

కందిరీగ- ఒక చిన్న పురుగుగా గూడులోకి చేరుకుని... చివరికి కందిరీగలా మారి వెలుపలికి వస్తుంది. పరమాత్మ మీద మనసుని లగ్నం చేసి నిరంతరం అదే ధ్యాసలో నిలిచే భక్తుడు సైతం తను ఆరంభించిన స్థాయికి మించిన స్థితిని చేరుకోవడాన్ని గమనిస్తాడు.

సర్పం- పాము తన కుబుసాన్ని విడిచి ఎలాగైతే కొత్త చర్మాన్ని ధరిస్తుందో... మనలో అనవసరం అనుకున్న భావనలు, అహేతుకమైన విశ్వాసాలను వదిలించుకునే ధైర్యం కలిగి ఉండాలి. అప్పుడే కొత్త జీవితం సాధ్యమవుతుంది.[:]